«کلسیم»؛ روایتی از تنهایی و فقدان در جهان مینیمال تئاتر

ضیاء چمنی در گفت‌وگویی درباره ایده اولیه شکل گیری نمایش «کلسیم» اظهار کرد: در ابتدا این متن از سیلورستاین را همراه با ستاره فرسا خواندیم. فضای مینیمال، کمدی سیاه و طنازی خاصی که در آن وجود داشت، برایمان جذاب بود و به این نتیجه رسیدیم که می‌توانیم با همکاری هم، نمایشنامه «کلسیم» را بنویسیم. وی افزود: در این فرآیند، تلاش کردیم ضمن حفظ حال‌وهوای مینیمال و طنز تلخ سیلورستاین، جهان مستقل خودمان را شکل بدهیم؛ جهانی که در مرکز آن، زندگی زنی به نام «سیلوا» قرار دارد. تنهایی و فقدان سیلوا ما را به این سمت برد. این کارگردان و بازیگر تئاتر درباره انتخاب عنوان «کلسیم» نیز گفت: عنوان نمایش در واقع حاصل گفت‌وگوی ما بود. «کلسیم» از جایی شکل گرفت که مستقیماً به کودکی شخصیت برمی‌گردد و اشاره‌ای به مواد مغذی و اصلی کودکان دارد. ضیاء‌چمنی درباره تجربه هم‌زمان چند نقش در این نمایش بیان کرد: این تجربه جدید و نو نبود و در کارهای قبلی نیز تجربه چنین شرایطی را داشته‌ام. در وهله اول فقط به نمایشنامه فکر می‌کنم، بعد به کارگردانی و سپس به بازیگری. به همین منظور، همه‌چیز برای من به واسطه زمان تفکیک می‌شود.

«کلسیم»؛ روایتی از تنهایی و فقدان در جهان مینیمال تئاتر وی در توضیح چگونگی ارزیابی بازی و کارگردانی در حین حضور روی صحنه ادامه داد: این اتفاق با تکرار برایم می‌افتد. در حین تمرین، وقتی نمایش به‌طور کامل بسته شده، بارها و بدون قطع تمرین می‌کنیم. تکرار و استمرار می‌تواند آنِ نجات‌دهنده من باشد.

کیفیت اجرا مهم‌تر از احساسی است که مخاطب تجربه می‌کند ضیاء چمنی در ادامه درباره آنچه از مخاطب «کلسیم» انتظار دارد، تصریح کرد: دوست دارم مخاطب کار را با کیفیت و استاندارد ببیند؛ به معنای واقعی کلمه تئاتر تماشا کرده باشد. اینکه چه احساسی در مخاطب شکل می‌گیرد، برای من چندان اهمیتی ندارد. مسئله فقط کیفیت اجراست.